ملا نصرالدین برای خرید کفش نو راهی شهر شد. در راسته کفش‌فروشان، انواع مختلفی از کفش‌ها وجود داشت که او می‌توانست هر کدام را که می‌خواست انتخاب کند. فروشنده حتی چند جفت هم از انبار آورد تا ملا نصرالدین آزادی بیشتری برای تهیه کفش دلخواهش داشته باشد. ملا نصرالدین یکی یکی کفش‌ها را امتحان کرد، اما هیچ کدام را باب میلش نیافت. هر کدام را که می‌پوشید، ایرادی بر آن وارد می‌کرد. بیش از ده جفت کفش دور و بر ملا نصرالدین چیده شده بود و فروشنده با صبر و حوصله‌ای تمام به کار خود ادامه می‌داد. ملا نصرالدین دیگر داشت از خریدن کفش ناامید می‌شد که ناگهان متوجه یک جفت کفش زیبا شد. آن‌ها را پوشید. دید کفش‌ها درست اندازه پایش هستند. چند قدمی در مغازه راه رفت و احساس رضایت کرد. بالاخره تصمیم خود را گرفت. می‌دانست که باید این کفش‌ها را بخرد. از فروشنده پرسید. قیمت این یک جفت کفش چقدر است؟ این کفش‌ها قیمتی ندارند. چطور چنین چیزی ممکن است؟ مرا مسخره می‌کنی؟ ابداً این کفش‌ها واقعاً قیمتی ندارند. چون کفش‌های خودت هستند که هنگام وارد شدن به مغازه به پا داشتی!

Nasreddin Hodja set out for the city to buy new shoes. In the shoemakers' alley, there were many different types of shoes available, and he could choose any pair he wished. The seller even brought several pairs from the storeroom, so Nasreddin Hodja would have more freedom to choose his desired shoes. Nasreddin Hodja tried on the shoes one by one, but he didn't find any to his liking. Whichever pair he put on, he found fault with it. More than ten pairs of shoes were piled around Nasreddin Hodja, and the seller, with complete patience and composure, continued his work. Nasreddin Hodja was about to give up on buying shoes when he suddenly noticed a beautiful pair of shoes. He put them on. He saw that the shoes were the perfect size for his feet. He walked a few steps in the shop and felt satisfied. He finally made up his mind. He knew he had to buy these shoes. He asked the seller, "What is the price of this pair of shoes?" "These shoes have no price." "How can such a thing be possible?" "Are you making fun of me?" "Not at all. These shoes truly have no price. Because they are your own shoes that you were wearing when you entered the shop!"

Nasreddin Hoca yeni ayakkabı almak için şehre gitmiş. Ayakkabıcılar çarşısında, birçok çeşit ayakkabı vardı ve Hoca dilediğini seçebilirdi. Satıcı, Hoca'nın istediği ayakkabıyı seçebilmesi için depodan birkaç çift daha getirmişti. Nasreddin Hoca ayakkabıları birer birer denedi, ama hiçbirini beğenmedi. Her giydiğine bir kusur buluyordu. Nasreddin Hoca'nın çevresinde ondan fazla çift ayakkabı birikmişti ve satıcı büyük bir sabırla işine devam ediyordu. Nasreddin Hoca artık ayakkabı almaktan ümidini kesmek üzereyken, aniden çok güzel bir çift ayakkabı fark etti. Onları giydi. Ayakkabıların tam ayağına göre olduğunu gördü. Dükkânda birkaç adım yürüdü ve memnun kaldı. Nihayet kararını verdi. Bu ayakkabıları alması gerektiğini biliyordu. Satıcıya sordu: "Bu çift ayakkabının fiyatı ne kadar?" "Bu ayakkabıların fiyatı yok." "Bu nasıl mümkün olabilir?" "Benimle alay mı ediyorsun?" "Asla, bu ayakkabıların gerçekten fiyatı yok." "Çünkü onlar, dükkâna girerken ayağınızda olan kendi ayakkabılarınız!"